Psychoterapia
indywidualna dorosłych.

Problemy w relacjach

Powracające konflikty, obawa przed odrzuceniem, wycofywanie się z bliskości czy trudność w wyrażaniu potrzeb mogą stać się tematem terapii. Trudności mogą obejmować także samotność mimo obecności innych, nadmierne dostosowywanie się i rezygnowanie z własnych potrzeb. Przyglądamy się emocjom, oczekiwaniom i sposobom reagowania, które utrudniają budowanie satysfakcjonujących relacji.

Depresja i obniżony nastrój

Utrzymujące się przygnębienie, utrata zainteresowań, brak energii czy trudności z koncentracją mogą utrudniać codzienne życie. Depresja należy do zaburzeń nastroju, ale sam smutek nie oznacza jeszcze takiego rozpoznania. Podczas konsultacji przyglądamy się objawom, ich nasileniu, czasowi trwania i sytuacji życiowej.

W psychoterapii zajmujemy się przeżyciami, relacjami i sposobami reagowania związanymi z trudnościami. Uwzględniam dotychczasowe leczenie; w razie potrzeby omawiam również konsultację psychiatryczną.

Lęk, napięcie i nerwica

Uporczywe zamartwianie się, napięcie, napady silnego lęku lub unikanie codziennych sytuacji mogą być powodem zgłoszenia do psychoterapii. Określenie „nerwica” bywa używane do opisywania różnych trudności, w tym zaburzeń lękowych. Nie jest jednak wystarczającym opisem tego, z czym mierzy się konkretna osoba.

Podczas spotkań rozpoznajemy sytuacje wywołujące lęk i jego wpływ na życie. Przyglądamy się emocjom, relacjom oraz sposobom radzenia sobie, które przynoszą ulgę lub podtrzymują trudności.

Trauma, CPTSD i doświadczenia z domu rodzinnego

Przemoc, zaniedbanie lub brak wsparcia w domu rodzinnym mogą wpływać na emocje, poczucie własnej wartości i relacje także w dorosłości. Następstwem doświadczeń traumatycznych może być CPTSD, czyli złożony zespół stresu pourazowego. Trudne dzieciństwo nie oznacza jednak automatycznie takiego rozpoznania.

W terapii przyglądamy się temu, jak przeszłe doświadczenia wpływają na obecne życie. Dbam o poczucie bezpieczeństwa, a tempo i sposób pracy dostosowuję do potrzeb oraz możliwości pacjenta.

Zaburzenia osobowości

Utrwalone trudności w przeżywaniu emocji, poczuciu własnej wartości i budowaniu relacji mogą być przedmiotem psychoterapii. Ich obraz i nasilenie są różne, dlatego sposób pracy ustalam indywidualnie. Więcej o borderline, trudnościach narcystycznych oraz innych wzorcach funkcjonowania opisuję na osobnej podstronie.

Przeciążenie i wypalenie zawodowe

Tematem spotkań mogą być przewlekły stres, przeciążenie i wypalenie zawodowe, a także perfekcjonizm, nadmierna odpowiedzialność czy trudność w odpoczynku. Przyglądamy się zarówno wymaganiom środowiska pracy, jak i własnym potrzebom, granicom oraz sposobom radzenia sobie z presją.

Co może zmienić psychoterapia?

Psychoterapia może pomagać w lepszym rozumieniu emocji, rozpoznawaniu własnych potrzeb i radzeniu sobie z napięciem. Wspólna praca może sprzyjać większej swobodzie w relacjach, podejmowaniu decyzji i zmianie reakcji, które powracają mimo prób poradzenia sobie z nimi. Tematem może być również poczucie pustki lub brak satysfakcji z życia, także bez ustalonego rozpoznania.

Cele ustalamy indywidualnie, a w trakcie spotkań wracamy do obserwowanych zmian i tego, co nadal sprawia trudność. Przebieg i efekty terapii są różne dla poszczególnych osób.

Na czym polega myślenie psychodynamiczne

Aktualne trudności rozumiemy w kontekście emocji, relacji i historii życia. Przyglądamy się także mniej uświadamianym potrzebom, sprzecznościom i powtarzającym się wzorcom.

Tworzy to możliwość głębszej pracy nad utrwalonymi trudnościami. Ważne jest również to, co pojawia się w relacji terapeutycznej: jak przeżywany jest kontakt, bliskość, niepewność czy różnica zdań.

Metody dostosowane do potrzeb pacjenta

Doświadczenie kliniczne pomaga mi dostosować tempo, sposób rozmowy oraz proporcje między wsparciem a pogłębioną pracą. Uwzględniam aktualny stan, możliwości i cele pacjenta.

Integracyjny dobór metod oznacza elastyczne korzystanie z różnych sposobów pracy przy zachowaniu psychodynamicznego rozumienia trudności. Sposób prowadzenia terapii omawiamy podczas konsultacji i kolejnych spotkań.

Aktywna rola terapeutki

Podczas sesji zadaję pytania, doprecyzowuję wypowiedzi i pomagam porządkować doświadczenia. Zwracam uwagę na emocje, sprzeczności oraz powtarzające się sposoby reagowania. Pozostawiam także miejsce na swobodną wypowiedź, refleksję i ciszę.

Jak rozpoczyna się psychoterapia

Pierwsze konsultacje służą poznaniu sytuacji, oczekiwań i dotychczasowego leczenia. Następnie wspólnie ustalamy cele oraz możliwą formę pomocy. Wcześniejsze rozpoznanie ani gotowy opis problemu nie są potrzebne.

Regularność i zakończenie terapii

Zwykle spotykamy się raz w tygodniu, w stałym terminie. Długość całego procesu zależy od trudności, celów i przebiegu pracy. Wracamy do obserwowanych zmian, wątpliwości oraz planowania zakończenia. Zasady płatności i nieobecności omawiam podczas konsultacji.